huzur çok uzaktan değil yakından bir yerden geliyor...

http://www.youtube.com/watch?v=wEcEjNsn1Io

Gönül diyor kaçanı kovalarmış yada bir güvercin misali, bırak gelirse senindir gelmezse zaten hiç senin olmamıştır klişeliryle yaşıyoruz hayatı. Bu hayatın başka gerçekleri de var, fısıltı halinde; duyamazsın bile...Sessizliğe gömülüpte fısıltıları duymaya başladığında gerçekler gelir seni bulur. Ve sıra gelir gerçek nedir? sorusunun yanıtını bulmaya. Öğretilmiş değil, ezber bozanlarda gizil güçler...Ezberi bozmaya geldim, bozuyorum, büyüklerimden birisi (ne kadar büyümüş olsam da hala benden büyükler var) asi olduğumu düşünüyor, kuralları bozmaktan başka bir şey bilmez misin? diyor...Kurallar kurulmuş olmakla ilgili, bir makine olmalı kurulabilmiş olmak için. Geçtiğimiz günlerde çocuklar için oynanan bir oyuna eşlik ettim, grup yetişkindi, oyun çocuklar içindi, hepsi birer kurmalı oyuncaktı ve kendilerini kurarak müzik eşliğinde oldukları oyuncağın hareketlerini yapıyorlardı. Öğretilmiş, kodlanmış hareketler. Özgün olmak nerede? yada kendi ifade dilini geliştirmek?...

Perdeler çekildi...Sokak lambasının ışığı vuruyor ardından...Platon'un mağara alegorisindeki gibi bir görünmezlik ve bilinmezlik vuku buluyor çekilmiş perdenin ardında...Yerinden doğrulup perdeyi açıp bakamıyorsun ardında ne olduğuna...Tembellikten mi? güvensizlikten mi? kendine çok daha fazlasıyla güvenmekten mi? egon mu? aymazlık mı yoksa? Hareketsizliği sağlayan her ne ise, çekilmiş perdeyi gecenin karanlığında bilinmezliği ile bırakıyor, gerilerde bir yere...

3. tekil..."O" öznesi...oldukça gizli...

Negatif mi? Pozitif mi?

Fotoğrafın tüm dilleri hayata dair izler içeriyor. Terminolojide bile bulabiliyoruz. Şu fotoğrafa baktığımda ruhumu görecekmişim gibi hissediyorum, içimden geçip dışıma çıkacakmışım gibi. Uzamda kapladığım yer şu negatif görüntüde görünenden fazlası değil. Fotoğraf nesneleştirir der ya Susan Sontag, haksız da değildir bir yerde, bir görüntü olarak nesneye dönüşmek hiçliğe giden yolda ilk adımdır belki de...

Bir neslin hiç fotoğrafının olmadığını düşünmek ürkütüyor bazen beni, Hayatın Tuzu filmi geliyor aklıma, tüylerim ürperiyor...Ölmüş bir küçük kızın hiç fotoğrafı çekilmemiştir o güne kadar, ailesinin elinde ona dair hiç bir görüntü kalmamıştır. Köyün imamı bütün ülkede kıza benzeyen bir yüz bulmanın arayışına girer, fakir aileye bir teselli olsun ister.

Negatif mi? Pozitif mi?

Hem negatif,

hem pozitif...

Gerçek bir 3. tekil şahıstan...O gizli öznesine, bu gizil nesneden....



50 mm.'ye 50 m.
son 50...

"Şu dünyada altı kişiyiz" diyordu izlediğim bir kısa filmde (Süpermen Çinko Getir, Kemal Göztepe, http://vimeo.com/1035820), gerçek bir bilir kişi. "Sen, ben, o, biz, siz, onlar" olarak sayıyordu...Her biri çarpı bir milyar, eder sana bir dünya insan...

3. tekil şahıs "o" kişisini gösterir. "O" olursun. Bu hayatta ben, sen, biz, siz, onlar olmadan "O" olabilmek ne büyük lütuf olmalı. "O" olabildiğinde dünya "O" nun gözünden gelmeye başlayacak. Kendi gözlerinden gördüğün dünyadan başka bir dünyada, başka bir boyutta, başka biri olabilmek...

O-ldu mu? O-lmadı!

Gerçek; 3. tekil şahıs...

İçimizde bir yerde, yürek dediğimz yerde taşır dururuz kaygılarımızı. Oradan ceplerimize neden alamayız ki? Bahar geldiğinde, kışın soğuktan çıkaramadığım ellerimi çıkarırken rüzgara salıversem bu kaygıları. Kurtulurduk içimizde bir yerlerde taşımaktan ve aynı yollarda yürüyüp de yorulmaktan.

İçimizde bir körebe, bir saklambaç oyunu oynanır durur. Kendimizi kendimizden sakladıkça körebe olmaktan kurtulamayız ve sürekli sobelenen olmaktan da...

Gerçek; 3. tekil şahıs...

fotoğraf nesnesiyle nedensellik bağı olan...bağı kuran ışık, bir enerji şekli
ışığı görür, yürürsün, yürümene enerjiyi verir, nesnenden gelen ışık yol gösterir, zaman zaman adı fotoğraf olur...
diğer zamanlarda gerçeğine dönüşür...nesne ışık vermiyorsa yolunu göremez olursun, aldığın enerji içinde kalır, yalpalayarak da olsa karanlık yolda yürümeye devam edersin...
adı fotoğraf olur, adı "an" olur..zamanın içinde bir yerde dondurmuş bırakırsın...Barthes olursun, Barthes gibi düşünce olursun...

düşün!

gerçek; 3. tekil şahıs...

Bildiklerimizi bilinmez hale getiren görüş açımız. Objektif, tarafsızlığı da ifade eder ve bakar, biz ise görürüz. Bu yüzden objektifin bir bakış açısı, bizimse görüş açımız vardır. Anlam olarak görüş sadece bakmaktan bahsetmiyor, sahip olduğumuz fikirlerle hayattaki duruşumuzu da ifade ediyor. Beynimizi biraz aşağı eğdiğimizde bütün dünya değişir...Objektif bakmaya devam etsin...Görüşlerimiz ise eğilerek arz-ı endam etsin...Bu da bize kalan fotoğraf olsun, Seğmenler'den...

Ambalajıyla birlikte çöpe atılmayı düşünülen kahve kurtarıldı mı? Bilinen bir gerçek vardı ki, başka ellere gitmeyecekti ve durdukça bayatlayacaktı. Açıp içmek gerek diye düşündü. Etrafta kesici bir şeyler aradı, bir kahve ambalajını açmak bu kadar zor olmamalıydı.

O kahve çöpe gitmedi, içilemedi de...

Henüz...

en sevilen özelliği, çabuk dost edinir...
yama gibi ?

lavaboya baktı, çöpe baktı...o kahveyi hangi kanalda öğütüp yok edeceği bir anda önem kazandı. lavaboya döküp suya karıştırmak ve ambalajını çöpe atmak mı? ambalajıyla birlikte hepsini çöpe atmak mı? ambalaja baktı, içini boşaltmaya değer miydi? eni konu kahve, temsilde hata olmaz; ambalaj iyiydi, içindeki kahvede fena sayılmazdı, suya katıp şehrin kanalizasyonunda özgürleştirmek ve ambalajı bir kenara atmakla, ambaljla birlikte içinde fena sayılmayacak kahveyi hiç açmadan çöpe atıp başka ellere geçmesini sağlamak arasında anlık bir bocalama yaşadı...

ne mi yaptı?

bir bilene sormalı...

yazan dışarıdan 3. tekil...yazılan dışarıdan; 3. tekil...