Sessizlik en ölümcül silahtır der bazı bazı yazılarda, bazı bazı düşünürler. Sustukça susasın gelir, en derinlerden...Kendi içine sustukça, kendi dışına kusanların çığlıkları gelir kulağa.

Kimseyle bir derdin yoktur, kimseyle bir alıp veremediğin de...

Sükut ikrardan gelir derler, ikrar etmeyi gerektirecek bir durum yokken sükuta dalmak nereden gelir?

3. Tekil...

"İkinizin de kayıbı ve de ayıbı" dedi, bilge kişi

"Hayır kaybeden -o-" dedi, diğeri

Konuyu uzatmadı bilge kişi, bildi ki daha evvelkiler gibi değişen bir şey olmayacaktı.

"Yoluna devam et" dedi, ötekine.

"Yola baktık, toz bulutu her yeri kaplamış, ardından gelen yoğun sis de cabası" dedi, beriki.

"Girin yola, denemezsen bilemezsin" dedi, bilge kişi.

Diğeri, öteki ve beriki yola koyuldu, güvensiz adımlarla.

Bilge kişi artlarından baktı.
Ayrı ayrı yürüyen üç bilinmeyene.
Yolun sonunda bilinen olabilirler ümidiyle.

‎- Çeçenistan Grozni'de bir minibüs, şoförün adı Musa.

Şöyle yazıyor;

"Yaşlılar, çocuklar ve sakatlar için, bunun yanında kim parasını evde unuttuysa ya da parası bittiyse seyahat ücretsiz!

Ayrıca hastaneye yakınını görmeye giden ya da cenazeye
başsağlığına giden ve Hac görevini yapanlar için de ücretsiz."

En altta da şöyle yazmış;

"Hiç kimseye bir şey açıklamak zorunda değilsiniz, bindiğiniz gibi, sessizce inin ve gidin."

Facebook bugün bununla beslendi. Bol bol paylaşıldı. Buradan yazmak istedim bende.

Sessizce okuyun ve gidin :)

 

Artık zamanın ta kendisiyim

dedi

Akıp gidiyorum

dedi

Zaman'la geçer 

dedi 

Kendiliğinden zaman'la'ma ayarı çalışmaya başladı..Az sonra sahne donacak, hayat farklı zaman ve mekanlarda kaldığı yerden devam edecek. 

3. Tekil..."O" oldu

Veda!

Bir daha karşılaşmama ihtimaline karşı söylenmiş bir kaç cümle vedayı anımsatıyordu.

           -Az önce önünden geçmişim farketmedim. Nasılsın? Geçmiş olsun hastaymışsın.

Cevap vermesine fırsat bile vermeden ard arda sıralanan vedalar...

Belki bir daha karşılaşamayız düşüncesiyle ayrılış...

Tekrar karşılaşma, bir başka "geçmiş olsun" vedası.

Geçmiş ola!

3. Tekil...

Dinlenesi...

http://www.youtube.com/watch?v=5QcfZ-h0dho

"
....
Bölük bölük olmuş çaylar dereler
....
Duvarın dibinde bir yaralı gül
Gülleri solduran gülebilmezmiş
....
Bu şehrin üstünü duman sis almış
....
Dağlar çiçek açmış
....
"

Portre-Özportre Gibisinden!

Eskiden...
Beyaz bir odada, beyaz yumuşak bir halının üzerinde, bembeyaz kıyafetlerle yukarıdan bir yerden izlenen bir kız vardı...Karşısında bir pencere, pencereden yoğun bir güneş ışığı odayı doldururdu...Kız beyazdı ve yukarıdan izlenen bir fotoğraftı...

Şimdi...
Bir kaldırımın kenarına yığılmışcasına oturan kız onunla aynı bakış mesafesinden izlenen bir fotoğrafa dönüşmüş...Boş bir sokakta, kaldırımın kenarında, gelişigüzel, gri bir fotoğraf...İzleyicisi onunla aynı seviyeye gelmek için dizlerini kırmış, ardından bir yerden izliyor...Sokağın boşluğunu vurgulamak için olsa gerek bakış açısı kızın yüzünü görebilecek gibi değil...

Eskiden ışığın bolluğu değerli iken, bugün boşluğun bolluğu değerli olmuş...

ve kapattığın hangi pencerenin, giriş kapısını yerle bir edeceğini bilemezmişsin...